Hatırlamak

Şimdi hatırladım yine

Toprak kokusu unutulur ya

Ona benzedi hani

Yağmur yağmadıkça

Kimin umurunda solucan yüreğim

Şimdi yuvalarımdan fırladım

Ve dört yanım ve en çok da önüm,

Sanki ölümüm…

Kan kokusu unutulur ya

Ona benzedi hani

Açılmadıkça yaran

Kimin umurunda senin sargın 

Ya da benim bezliğim

Şimdi deniz vurdu beynime

Daha onbeşinde bir kaptan

Elinde şarabı ve tüter bacası ağzında
Korkusuzca üstüne yürüyordu dalgalarımın
Bense ıssız adamda yine sana misafir
Bir el bile yapmadım

Sanki özgürüm…

Odam da kireç tutmaz ya

Ona benzedi hani

Ayağım takılmadıkça

Kimin umurunda düşerken kavradığım elin

Şimdi kemiksiz kalmış bir köpek gibiyim yine

Yeşil panjurlu kulübem benim

Kapısı hiç kapanmaz ki
Hep bu benim haylaz, şımarık rüzgarımdan

Sanki yaşıyorum dercesine…

Şimdi.
Hani.
Sanki.
Hatırladım yine...

Peki

Uzun bir sessizlik sonrası “peki” dedi. Kapıdan çıktığında insan seli sağlı sollu sakince kaçışıyordu. Elindeki evrak dosyasını koltuğunun altına yerleştirip merdivenin basamaklarını önüne kattı. Son basamağa sol ayağıyla veda busesi kondururken, onu gördü. Hiç değişmemişti. Acaba görmemiş miydi yoksa görmezden mi gelmişti. Tam yanından geçerken dudaklarından bir ok gibi fırlayacaktı selamı ya da yüreği... Yapamadı,  yine ardından bakarken bulmuştu kendini. Derin bir nefes alıp merdivenlere veda etti. “Bir kadın için hayatımı mahvedemem şu imzayı almak için iki gündür uğraşıyorum” diye düşündü. “Ama, ya gitseydim peşinden hani ya belki”yi de cebine sıkıştırmıştı beynine beynine. Kapıyı çaldı, içeriden “üeeavet” gibisine bir ses geldi. Bu “girin” demek oluyor diye düşündü. Kapıyı açtı, masaya sivilce gibi baş vermiş adam kafasını kaldırdı ve gözlüklerinin ardından: “Ben size girebilirsiniz dedim mi, çıkın lütfen!”. Uzun bir sessizlik sonrası  “peki” dedi. Kapıdan çıktığında insan seli sağlı sollu sakince kaçışıyordu.

Ümitsiz

Kafasını kaldırdı; kel, ağlak suratlı bir bina yükseliyordu. Gökle ne alıp veremediği var diye düşündü bir an. Alnına toplanmış kirli teri sildi, kravatını düzeltti, derin bir nefes aldı. Kapıda ki güvenlikle göz göze geldi: "Buyrun?" dedi. "Saat 2'de Yaprak Hanım ile görüşmem vardı.". "Buyrun, resepsiyonda ki arkadaşlar yardımcı olurlar.". Döner kapıya yöneldi, tam giriyordu kapı önünde  bir tut attı. Tam sırasıydı geçmenin, vazgeçti. Geri döndü. Güvenlikle göz göze geldi. Bir şey demeden karşıda ki büfeye hızlı adımlarla ilerledi. "Hoşgeldin ağabey"e iki goralı bir ayran söyledi, afiyetle yedi. Saatine baktı 2'yi 25 geçiyordu. Hesabı ödedi, çıktı. "Acaba..." diye düşündü. Kafasını kaldırdı; kel bina sırıtıyordu: "Yine görüşeceğiz...". "Görüşeceğiz..." dedi kendi kendine ve sokağın aşağısına doğru yola koyuldu.

Viva La Vida (:

Bir kadının sesi çalındı kulağıma

Baktım ürkek biraz masumca

Dudaklarında aradım yalnızlığımı

Kalbi çarparken yavaşça

İndim aşağılara önce

Sonra döndüm en başa

Bir kadının sesi çalındı kulağıma

Baktım yırtıcı biraz kaşarca

Ayaklarının dibinde aradım özgürlüğümü
Kalbi çarparken hızlıca

Çıktım yukarılara önce

Sonra dönülecek gibi değildi en başa

Kaçtım topuklarım götüme vura vura

Bir kadının sesi çalındı kulağıma

Dönmedim bir daha ardıma

VİVA LA VİDA!

Ta ki

Unutlursun bir köşede çocuk

Oynamaktan sıkıldığın bilyelerin

Göz kırparken usulca sana

Üstün toz tutar, küf kokar ellerin

Ne tazeliğini yitirirsin ne cezbin

Merakla beklenen olur

Sen yaşamazsın da

Farkınsız nefesin yaşar

İnatla, gururla, dimdik

Çakılırsın yere, yerde ki enkaz

Oynadığın saklambaca ebedir

Ve kör ebenle başlamıştır her şey

Sayı saymaktan bile acizken

Dizlerin titrek

Ardınca koşmalara benzemez

Peşinde sürüneceklerinin

Oyun bozana emanet edilmiş hayallerin

Senden habersiz, gözlerini bile yummadan

Dağılıp giderler

Elinle yakalamaya çalıştığın

Yıldızlarlar kadar yakındır

Yaldızları bozguna uğramış

İşte böyleyken böylece

Cebi delik ve sümüklü

Unutulursun bir köşede çocuk

Ta ki

Annen eve çağırıncaya kadar.

Ala

Garip bir havadayım

Kendi tavımda

Bir acaipliklerde

Sen anlamaz

Görmez ve duymazsın

Ben kavrulurken yağımda

Bir haber

İki lobuma

Boş bir hitapsın

Oh ne ala

ne ala...

Karabatağın tüneği

Sahilde ki banktayım yine

Ne karışanım ne görüşenim benle

Ne bir selamı ne bir sabahı bekliyorum

Sadece bakıyorum uzaklara

Uzaklarda bir karartı

Ufka yakın bir karabatak olsa gerek

Bir tüneğin içinde

Sanki gururla kaldırmış gagasını havaya

Aklımda sen karşımda karabatak, şimdi

Demeye kalmadı

Ansızın havalandı karabatak, tüneğinden

Kalkmam bir oldu banktan

Elimde senden geriye benle

Ve dibini bana bıraktığın şarapla

Dizlerim yer çekiminin etkisinde

Önce sağa yalpalandım sonra soldan

İlerledim karabatağın tüneğine

Tünek denizin ortasında

Ben karanın sonunda

Bu iş böyle olmaz dedim

Gözlerim bir miçonun ilk deniz macerası

Başladım yüzmeye

Ben ilerledikçe tünek,

Şafağı bekleyen güneş kadar yakındı

Keşke karabatak olsaydım

Hem yüzer hem uçar hem de yürümezdim

Yoruldum,

Sırtüstü uzandım yüzüstü düşüncelerime

Ve bıraktım kendimi dalgalara

Dalgalar  bana rehber oldu

Ben dalgalara sadece yük

Ama şikayetsiz ve cefakardılar

Götürdüler beni, bir kuş tüyünü havada süzercesine

Vardım.

Şimdi tüneye bilir miyim bu tüneğe

Karabatak beni görür mü

Geri gelir mi

Sahilde bankta oturan bir adam beni fark eder mi

Siktir et, ederse bir etmezse iki

Tünek de tünek hani

Kuş sütü beklentimi saymazsak

Yok yok

Sen de dahil