Hatırlamak

Şimdi hatırladım yine

Toprak kokusu unutulur ya

Ona benzedi hani

Yağmur yağmadıkça

Kimin umurunda solucan yüreğim

Şimdi yuvalarımdan fırladım

Ve dört yanım ve en çok da önüm,

Sanki ölümüm…

Kan kokusu unutulur ya

Ona benzedi hani

Açılmadıkça yaran

Kimin umurunda senin sargın 

Ya da benim bezliğim

Şimdi deniz vurdu beynime

Daha onbeşinde bir kaptan

Elinde şarabı ve tüter bacası ağzında
Korkusuzca üstüne yürüyordu dalgalarımın
Bense ıssız adamda yine sana misafir
Bir el bile yapmadım

Sanki özgürüm…

Odam da kireç tutmaz ya

Ona benzedi hani

Ayağım takılmadıkça

Kimin umurunda düşerken kavradığım elin

Şimdi kemiksiz kalmış bir köpek gibiyim yine

Yeşil panjurlu kulübem benim

Kapısı hiç kapanmaz ki
Hep bu benim haylaz, şımarık rüzgarımdan

Sanki yaşıyorum dercesine…

Şimdi.
Hani.
Sanki.
Hatırladım yine...

Peki

Uzun bir sessizlik sonrası “peki” dedi. Kapıdan çıktığında insan seli sağlı sollu sakince kaçışıyordu. Elindeki evrak dosyasını koltuğunun altına yerleştirip merdivenin basamaklarını önüne kattı. Son basamağa sol ayağıyla veda busesi kondururken, onu gördü. Hiç değişmemişti. Acaba görmemiş miydi yoksa görmezden mi gelmişti. Tam yanından geçerken dudaklarından bir ok gibi fırlayacaktı selamı ya da yüreği... Yapamadı,  yine ardından bakarken bulmuştu kendini. Derin bir nefes alıp merdivenlere veda etti. “Bir kadın için hayatımı mahvedemem şu imzayı almak için iki gündür uğraşıyorum” diye düşündü. “Ama, ya gitseydim peşinden hani ya belki”yi de cebine sıkıştırmıştı beynine beynine. Kapıyı çaldı, içeriden “üeeavet” gibisine bir ses geldi. Bu “girin” demek oluyor diye düşündü. Kapıyı açtı, masaya sivilce gibi baş vermiş adam kafasını kaldırdı ve gözlüklerinin ardından: “Ben size girebilirsiniz dedim mi, çıkın lütfen!”. Uzun bir sessizlik sonrası  “peki” dedi. Kapıdan çıktığında insan seli sağlı sollu sakince kaçışıyordu.